De witte dwangbuis knelde om zijn lichaam. Hij had een kamer voor één persoon gekregen, het privilege dat hij als ex-president gekregen had. De zuster zou straks komen om hem zijn eten te brengen en daar keek hij naar uit. Buiten was het zonnig, door het open raam kon hij groene bomen vol bladeren zien in het park rond de instelling. Het rook naar het gras dat net gemaaid was. De dwangbuis was aangebracht omdat hij zijn wilde handgebaren niet kon beheersen. Af en toe murmelde hij wat, als men goed luisterde hoorde men hem zeggen dat hij ‘De Grootse’ was, dat hij een ‘Genie’ was en de meest succesvolste president die zijn land ooit had gehad. Dat alles ondanks de wetenschap dat hij al lange tijd geen president meer was en de nieuwe president het grootste deel van zijn beleid weer ongedaan had gemaakt. In zijn hoofd hoorde hij marsmuziek en dacht aan een heel uur vuurwerk dat bij de viering een jaar geleden te zien was geweest. In de kamer waar hij in een stoel zat was het echter stil. Hij dacht ook aan al de overwinningen die hij behaald had, maar waar verder niemand in mee gegaan was, het waren verliezen geweest. Post kreeg hij nooit en zijn elektronische mail mocht hij niet lezen.

In de gang van de instelling verbleef een paar kamers verderop zijn voormalige Minister van Oorlog. Zijn tatoeages waren verbleekt en zijn armspierballen rimpelig geworden. Een dwangbuis was niet nodig geweest, hij was rustig, zijn geloof in God de almachtige hield hem stil. Hij droomde van het presidentschap dat hij nooit kreeg door de afzettingsprocedure. Uiteindelijk was zijn partij tot inkeer gekomen want een Derde Wereldoorlog ging hen toch te ver. Veel van zijn ex-collega’s waren in armoede terecht gekomen, ze ervoeren nu wat zovelen jarenlang hadden moet verdragen. Soms mocht hij de ex-president even bezoeken, maar ze hadden elkaar niet veel meer te zeggen en zaten dan zwijgend tegenover elkaar.

De klok aan de muur gaf bijna 13.00 uur aan, de tijd dat het eten gebracht zou worden. De president zou echter gevoerd worden, want ze durfden de dwangbuis niet los te maken. Toen hij hier pas was binnengebracht kwam zijn jonge vrouw nog om het eten te voeren, maar ze had een andere man gevonden en kwam daarom niet meer. Zijn kinderen waren nog niet op bezoek geweest, hoewel ze het wel beloofd hadden. Deze dag zou verlopen zoals de afgelopen weken. De President keek uit het raam, op het grasveld gebeurde niets. Hij beeldde zich in dat hij weer in een volle zaal stond met tienduizenden aanhangers en een toespraak hield. Het publiek scandeerde hem na ‘ons land is het beste land op de hele aarde’ en ‘ik ben de grootse president dit land ooit gehad heeft’. De deur ging open en een zuster in smetteloze witte kleding kwam binnen en zette een dienblad met eten op tafel.