Starnakel (Kort verhaal)

De man stapte uit de trein en viel na een paar passen languit op het perron. Hij bleef even liggen tot het tot hem doordrong dat hij op de grond lag en hij begon moeizaam weer overeind te krabbelen. In de ene hand hield hij een rugzak vast, in de andere twee plastic tassen. Tijdens zijn val had hij ze niet losgelaten. De zon scheen weliswaar uitbundig op deze februaridag, maar een straffe wind maakte het koud. Toen de man weer overeind stond leek het of hij door de zwaartekracht voorwaarts werd gedreven en in de tassen rinkelden flessen. Hij ging steeds sneller vooruit en de mensen op het perron keken wat bezorgd op van hun telefoon hoe dit zou gaan aflopen. Zijn gelaat was grauw en ongeschoren en hij stootte wat onduidelijke klanken uit. Voordat iemand hem kon tegenhouden was hij bij de rand van het perron aan de andere kant en kukelde naar beneden op de rails. Enkele mensen snelden toe, maar niemand sprong van het perron om hem te helpen. De man zat verdwaasd tussen de rails, even verderop stond een trein klaar om te vertrekken. Personeel van de NS was toe komen snellen en een van hen liet zich van het perron af naar beneden zakken en boog zich over de man heen. Uit een wond op zijn hoofd kwam bloed dat in een dun straaltje naar beneden liep richting zijn kin. De stationsbeveiliging was gearriveerd en met drie personen werd hij met grote moeite weer het perron opgehesen. De rugzak en de plastic tassen werden op het perron gezet. Bij de val waren flessen gebroken en er lekte vocht uit dat een klein plasje vormde. Het rook naar bier. Toen de man naar een bankje werd geleid, met aan beide kanten iemand om hem te ondersteunen, leek het of hij een kind was dat moest leren lopen. Een stationsmedewerker opende een grote rode verbandkoffer, bekeek de verwondingen en begon een bandage om het bebloede hoofd te spannen. De man reageerde niet op vragen, het was alsof hij er niet bij was. Een van de mensen die om hem heen stond zei: ‘Ja, hij heeft ook een paar biertjes gedronken.’ Vroeger was daar zo’n mooi woord voor dacht ik toen ik verder liep, starnakel, een woord dat je niet zo vaak meer hoort.

Starnakel (C) Ronald Puma

(C) Ronald Puma (Foto en tekst)

(Iedere overeenkomst met bestaande personen, plaatsen en situaties berust op toeval).

Over Ronald Puma

Fotograaf in Nederland / Photographer in the Netherlands.
Dit bericht werd geplaatst in Columns, cultuur, media en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s