Een Vastgoedmagnaat (Kort verhaal)

De man rolde een sjekkie maar de regen zorgde ervoor dat hij telkens een nieuw vloeitje moest pakken. Hij zat op een bankje onder een boom in het park. Doordat het de hele dag regende drupte water langzaam door de bladeren van de boom heen. Koud was het gelukkig niet, het was een rustige nazomer en de avonden waren nog aangenaam om buiten te zijn. Het rook hier wel naar pis, al de andere passanten van het park gebruikten deze boom om tegenaan te plassen. Een halveliterblik bier stond voor hem op de grond. Hij had zich al een paar dagen niet kunnen scheren want de nachtopvang was telkens vol. Daardoor moest hij soms onder een afdak van een appartementencomplex slapen, nota bene het gebouw dat hij zelf tien jaar geleden had gerenoveerd. Zijn mooie colbertjasje was versleten, er zaten gaten in en het stonk. Hij hoestte een keer, stak zijn sjekkie aan, nam een hijs van zijn peuk en stak van wal.

‘Ja, vroeger was alles beter, ik was de koning van het vastgoed, ze noemden mij een vastgoedmagnaat en ik stond in de Quote 500.’ ‘Ken je die nog?’ vroeg hij. ‘Dat glossy blad voor de rijken, ze zijn ook al een tijd failliet.’ Hij lachte even, maar het was een vermoeide lach en je zag dat er iets met zijn gebit was.
‘Ik had veel meer geld dan in dat in het blad stond, wat denk jij nou. Mijn accountant had een mooie constructie gemaakt: indirect naar de Kaaimaneilanden via een trustkantoor op de Zuidas.’ Hij zuchtte, ‘Ja dat geld is tijdens die staatsgreep daar verdwenen, het waren miljoenen, zit nu een of andere linkse dictator kaviaar van te eten, want de banken werden allemaal genationaliseerd.’ ‘Godverdomme,’ vloekte hij en hoestte stevig.

Hij had geen geld meer over, blut, broke, nada, niets meer. Vroeger ging hij copieus lunchen met gemeenteambtenaren, nu zagen ze hem niet meer staan. Als je wint heb je vrienden. Hij kreeg nu bijstand. Bij de gemeente waren ze vroeger blij met hem, iemand die de stad in de vaart der volkeren wilde laten doorstoten. Dat het allemaal niet even correct toeging gaf niet, ze knepen een oogje dicht. Sterker nog, hij kreeg subsidie, alle ondernemers kregen subsidie. Uitkeringen zijn natuurlijk slecht, want dat maakt de mensen maar lui, maar subsidie voor ondernemers is goed, want die is goed voor de werkgelegenheid. Als er een pand leegstond waren ze blij dat iemand er wat mee wilde doen.

‘O ja, soms ging ik twee keer op dezelfde dag naar de notaris, ’s ochtends kocht ik een pand, ’s middags verkocht ik het weer. Even aftikken noemden we dat. Hup! Kon zo weer vijftigduizend winst bijschrijven. Als ik het niet deed deed een ander het. Ha! Zo is dat toch! Zo gaat dat in de hele maatschappij. Daarna direct door naar de kroeg. Ik gaf een rondje voor de hele zaak en die zat vol hoor!’

Vrouwen keken tegen hem op, een man met aanzien en macht, hij hoefde maar met zijn vingers te knippen of ze gingen met hem mee naar een hotel. Kostte een paar centen, maar moeder de vrouw thuis hoefde er natuurlijk van niets te weten. Hij vertelde het met een glunderend gezicht, maar ondanks dat bleven zijn mondhoeken hangen.

Er kwam iemand met een klein hondje aan de lijn voorbij lopen en de man kende hem. Hij riep vanaf het bankje: ‘Hé Piet, ken je me nog?’ De persoon die voorbij liep keek naar hem maar leek hem niet te kennen, of niet meer te willen kennen.
‘Kennen wij elkaar?’ vroeg hij.
‘Ja’, zei de man, ‘van dat café dat je toen van mij huurde.’
De voorbijganger reageerde niet, hoewel er een kleine flonkering in zijn ogen zichtbaar was.
‘Nee, sorry ik ken u niet,’ en hij liep snel door om een verder gesprek te vermijden terwijl hij het onwillige hondje meetrok.
Het was even stil, in de verte reed een brommer met een kapotte uitlaat voorbij.

‘U vraagt hoe dit allemaal zo gekomen is?’ Hij zuchtte diep, nam een slok van zijn halve liter en rolde nog een sigaret. Tijdens het rollen zag je dat zijn handen een beetje trilden, maar hij ging zorgvuldig met zijn tong langs de gomrand.
‘Nou, bijna 10 jaar geleden kwam zo’n blaag, zo’n jonge klootzak van een of ander tv programma of iets met een videokanaal, want iedere onbenul kon toen ineens een eigen zender beginnen, op een middag mijn kantoor binnenstormen. Hij had een paar huurders van een van mijn panden meegenomen die klachten hadden. Het brandalarm werkte niet en er was een lekkage en meer van dat soort futiliteiten. Ja, ik had toen zoveel panden, de halve stad was van mij! Ik kan natuurlijk niet voor ieder wissewasje een monteur sturen. Nou, die knul komt binnen en ik denk eerst nog leuk! publiciteit, we willen toch allemaal op tv nietwaar? Maar toen bleek het serieus en dat was natuurlijk níet leuk. Al mijn medewerkers, inclusief de dames, kwamen de gang op om het stel naar buiten te werken. Ja, en toen gaf ik hem een beuk, dat deed me aan vroeger denken, aan de sportschool. Het was altijd lekker om tegen zo’n bokszak aan te meppen. Ik heb er jarenlang zelfs een in de woonkamer gehad. Bleek die klootzak z’n kaak gebroken te hebben! Ik wist niet dat ik zo hard kon slaan. De camera waarmee alles gefilmd was, was ook stuk, maar jammer genoeg waren de opnamen niet beschadigd. Op straat rende ik achter hem aan, maar hij rende harder dan ik. In één middag werd verdomme mijn héle carrière en reputatie kapot gemaakt.’

De man nam een hijs van zijn sjekkie, inhaleerde diep en de rook kwam uit zijn mond terwijl hij verder sprak.
‘De Engelsen noemen dat “When the shit hits the fan”, als de stront de ventilator raakt. Mooie uitdrukking nietwaar? Toen kwamen de rechtszaken. Er kwam ook een onderzoek naar de veiligheid in al mijn huizen en van de boekhouding. Dat het allemaal niet OK was wist ik zelf ook wel. Mijn vrouw zag het na een jaar niet meer zitten met alle juridische zaken, want ik sprak nergens anders meer over, en ze ging het huis uit. Dat kostte ook veel geld, vrouwen zijn leuk, maar ze kosten veel geld hoor! Ik had nog nooit een ei gebakken en daar was ik trots op, altijd maar werken, werken, maar nu moest ik ineens zelf koken. De cashflow was weg, liquiditeitsproblemen, de bank zag het met mij ook niet meer zitten en trok de stekker eruit. Ik was failliet!’

Hij zweeg en staarde zoekend voor zich uit of hij ergens in de verte een antwoord kon vinden. Het was opgehouden te regenen.

‘Kunt u niks missen, een eurootje of twee, drie misschien, voor een blikje bier?’ vroeg hij. Zijn stem was ineens zacht geworden, haast nederig. Nog even en hij zou in tranen uitbarsten. Hij stamelde ‘Ik was toch de koning van het vastgoed, een vastgoedmagnaat. Ik was kóning!’
Ik pakte in de binnenzak van mijn jas mijn portemonnee en haalde een briefje van 10 euro tevoorschijn en vroeg terwijl ik hem aankeek: ‘Maar weet je nog 25 jaar geleden, toen ik langsfietste toen je op de stoep voor dat pand stond dat je net gerenoveerd had en ik vroeg of er nog een etage vrij was.’
‘Nee, kennen wij elkaar dan?’ vroeg hij verbaasd.
‘Ja, ja, ik vroeg toen of er een etage vrij was, want ik zocht dringend woonruimte en jij zei toen schamper zonder mij te kennen: ‘Dat kun jij toch niet betalen.’
‘Zei ik dat?’
‘Ja, ja, dat zei jij.’
‘O, sorry’, zei hij verontschuldigend, ‘dat was niet zo netjes.’
‘Tja’, zei ik, ‘het leven leert ons allemaal een harde les en jij hebt je lesje geleerd.’
Ik gaf hem het tientje, stond op, schudde hem de hand en zei: ‘Hou je taai.’

Het was donker geworden, koud was het niet, maar buiten slapen zou toch geen pretje zijn. Het park was leeg en verlaten.

2205 (C) Ronald Puma

(©) Tekst en foto Ronald Puma.

(Iedere overeenkomst met bestaande personen, plaatsen en situaties berust op toeval).
(Dit verhaal is tot stand gekomen zonder subsidie en/of crowdfunding).

Over Ronald Puma

Fotograaf in Nederland / Photographer in the Netherlands.
Dit bericht werd geplaatst in Columns, cultuur, economie, filosofie, journalistiek, Kapitalisme, kort verhaal, media, politiek, Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s